Emzirmeler, süt arttırmalar, mamalar, alt değiştirmeler, hangi bez iyidir, hangisi taşırmaz, hangisi pişik yapmaz, hangi zıbını giydirsek üşümez soruları bir yandan, evle ve sevdiceğiniz kocanızla ilgilenmek için zaman yaratmaya çalışmak bir yandan, sezaryenle doğum yaptığım için iyileşmek bir yandan derken gerçekten yorgun ve bitkin günlerim oldu. Ama bebeğimin, o masum, o benim olan, o dünyanın en güzel kokusuna sahip canlının bana bakışı, minicik parmaklarıyla parmağımı tutmaya çalışması, melekler gibi uykusu bana yaşadığım tüm o zor zamanları unutturuyordu.
Hamileyken her sabah bugün işe gitmeyip koca gün evde yatacağım diye kalkıyordum yataktan, sonra bir bakıyordum ki ofisteyim. Evde oturmayı bir türlü beceremediğim için hamileliğimin son gününe kadar çalıştım, sadece son 15 gün işe gün aşırı gitmeye başlamıştım. Çünkü kocaman bir karnım vardı ve taşımak gerçekten çok zordu.
Ezgi zor zamanlarını atlattıktan sonra yine çalışmaya karar verdim ve Temmuz 2011′den beri aktif olarak çalışmaya başladım. Zaman temmuzdan beri daha hızlı akıyor. Ezgi ise başlarda bu gündüz ayrılığını garipsese de iş dönüşü saatlerimi artık algılamaya başladı ve biraz gecikirsem kıyameti koparıyor. Ezgi’ye babaannemiz bakıyor ve bu durumdan gayet memnunum. Çünkü acaba mamasını yedi mi, acaba ağladı mı, acaba öyle mi böyle mi sorularına takılmıyorum. İçim rahat ve huzurluyum.
Evet 466 günde özetle bunları yaptım ben ve geri döndüm yazmaya, umarım bu sefer başarılı olabilirim.

Artık ofise de bazı günler gitme kararı aldım. Bir dolu, bir boş geçsin günler. Sakinleşsin herşey.

Kocam, Can’ım hayatımdaki en anlamlı hediyeydi benim için, şimdi ise günden güne büyümekte olan karnımdaki bebeğim, canım kızım… İkisi de ömrümün en güzel hediyeleri.

Nazar değmesin!

Hatay’dan aşağı salıp kendimi denize kadar yürümeyi çok özledim. Her daracık sokakta karşıma çıkan başka bir hikayeyi cebime koyup, Güzelyalı sahilinden denize fırlatmayı özledim. İlk defa gördüğüm birinin, sokakta kıstırdığım kedi için “buranın müdavimi o tekir, yavruları da aha şuracıkta, şurada da mama kapları işte” diye başlayıp, mahallenin tüm kedilerini saymasını özledim. Evlerin önünden geçerken buram buram yayılan gül ve yasemin kokularını çok özledim. Köşe başındaki dondurmacıdan aldığım dondurmayı ağzıma yüzüme bulaştırarak yerken karşıdan elindeki poşetiyle yavaş yavaş yokuşu çıkan yaşlı teyzenin bana mendil uzatmasını özledim. Güzelyalı’dan Alsancak’a salına salına yürümeyi, Sevinç’in önünde arkadaşlarla buluşmayı, geç kalsalar bile aynı noktada bekleyen insanlarla muhabbete başlayıp, sonra hep beraber gidip eğlenmeyi özledim. Güneş batarken Liman’ın önündeki çimlere yayılıp uzaklara dalmayı özledim. Turuncunun en güzel tonunda, tatlı tatlı İzmir yeli eserken, “hadi oturuyoruz madem, kapın 2 bira da şenlenelim” deyip, biralarımızı tokuşturmayı özledim. Kafam atıp da dellendiğimde Alsancak’tan binip vapura Karşıyaka’ya geçmeyi, o masmavi sakinliği özledim. “Ohh be şükür ki İzmirliyim” dedirten her anını özledim.
Ah be İzmir…
Çok özledim seni.

Fotoğraf : Can Paçacı – 2009

Artık anne adayıyım.

“Evli ve çocuklu”ya terfi ediyoruz artık.

Can’ım kocamla bana verilen güzel bir hediye…

Çabuk gel bebiko, sağlıkla…

Artık dışarı çıktığınızda internet erişiminizi nasıl devam ettirebileceğinizi biliyorsunuz. Biz bir kafe ya da restauranta giderken tercihimiz internet bağlantısının var olması oluyor, bunun bir ihtiyaç olduğunu düşünüyoruz artık ve bizlere bu imkanı sağlayabilen mekanları listelemeye karar verdik. Ve proje detaylandığında ortaya wifinerede.com çıktı. Servisi geliştirmek için çalışmalarımız ise hala devam ediyor. Eşim Can PAÇACI‘nın wifinerede.com yazısı ise ayrıntıları merak edenler için birebir, okumanızı tavsiye ederim.

Sonra bu yorgunluğun üzerine biraz dinlenmem için eşim bana sahip olmayı çok istediğim bir hediye aldı : Bir keman.

Çok güzel ama şu an sadece yay çekmeyi deniyorum, keman çalabilmek o kadar zormuş ki.. Ama sesine aşığım o bambaşka birşey, insanın içini sızlatıyor. Hem güldürüyor, hem ağlatabiliyor. En kısa zamanda derslere başlamayı planlıyorum.

Bir de hala içimizde Marul var, özlüyorum çok. Ama kimseye söylemiyorum…

Ha bu arada yakında süper bir haberle geleceğim

Yıllarca herkesten “İzmir’in kızına da havasına da güven olmaz” lafını duydum. Kızlarının aslında ne kadar dürüst ve güvenilir olduğunu bilenler çok iyi biliyor. Havasına gelince; gayet sıcakkanlı kendisi. Sadece sistematiğe alışmak gerekiyor; ilk ve sonbahar aylarında evden çıkarken ince bir hırka almak hasta olmaya engel. Yazın vücudun doya doya nefes aldığı, titil tiril giysilerin zamanı. Ağustos ayında mutlaka bir gün yağmur yağar, hatta dolu bile olabilir. Ardından hava yine mest olunası. Kış aylarında ise lahana gibi kat kat giyinmek, yolda robot gibi yürümek İzmirliler için geçerli değil, lakin Bursa öyle mi? Kışı ayrı, baharı ayrı dert oluyor bazen. Tamam aradaki sıcaklık değeri çok fazla değil ama, Bursa gardrobunu yenilettiriyor İzmirli birine. Kalın kazak, bir daha kazak, kalın mont, kalın tabanlı bot, sonunda yürüyüş oluyor robocop.
Güzelliği de yok değil tabi, güne karlı bir dağ manzarasıyla uyanmak da İzmirlilere nasip olmuyor.
Ama son günlerde 1 dakika içinde başlayıp biten yağmurlar, avucum kadar dolular görüyorum. Bir de şubat ayında 23 derece!
Ertesi gün ise hava soğuk ve yağmurlu!
Sonuç : Sanırım hasta oluyorum!
Satır sonu: İzmir’i özledim ben, yine!

Bazen seni koridorda kıstırıp sevdiğimde karşı koyar gibi yapıyordun, ben de küsmüş gibi.. Hemen arkamdan koşup bacaklarıma sürtüne sürtüne “o sevginin geri kalanını da istiyorum” diye tepeme çıkıyordun. Beni kızdırınca sana bağırdığım zamanlar arkama dönüp gidince bacaklarıma iki elinle sarılarak atlıyordun ki bu da senin bana kızma gösterindi. Canımı acıtıyorsun diyip kızmam gerekirdi ama yapamıyordum o anlarda daha bir sevimli oluyordun, daha bir komik bakıyordun gözümün içine. Minik Ece’yle her oyununuz görsel bir şölen oluyordu bize, kızsan da sesini çıkarmıyor, koca patilerinin içinde tutuyordun hep tırnaklarını. Arada bir seni çok mıncıkladığım için kızıyordun, oyun kazası yaşıyorduk, 2 ay önce elime attığın imzan duruyor hala…
Sen geleli daha 5,5 ay olmuş süt oğlum, Marul’um. Ama sanki çok uzun zamandır arkadaşmışız gibi seviyordum seni. Bazen televizyonun karşısına geçip izliyordun, bazen ben izlerken gelip başını dizime koyup mırıl mırıl uyuyordun. Bir jelatinin çıkardığı o hışır hışır sese, bir de cipse dayanamıyordun. Tuzlu diye vermek istemezdim her seferinde ama o kadar masum ve bir o kadar da yalvararak bakardın ki, azıcık payını alırdın sonunda sen de. Ben 5,5 aydır hiç bir yemeğimi sensiz yememişim. Mesela Can’la kahvaltı edemezdik bazen, seninle karşılıklı kahvaltı ederdik. Can gidipte evde yalnız kalınca bana arkadaşlık ederdin sen, hele yazın ne çok birlikteydik, korksam sana sarılırdım. Koltuğun üstünde uyuya kaldığında odana götürmek için kucağıma alınca hemen yüzünü bana çevirir, bebek gibi yatardın kucağıma… İlk günlerinde benim koltuğuma oturuşun ve ayaklarınla ittire ittire beni koltuktan atışın vardı ya, çaktırmıyordum ama çok seviyordum.
Alt tarafı kedisin Marul, hani seni, sizi anlayamayanlar öyle derler ya.. Alt tarafı kedisin…

Sen gittiğinden beri yağmur durmuyor Marul, sen dün gittin, ben gece çok korktum Marul. Sen gittiğinden beri uykumda, uyanıkken, kahvaltıda, zeytinyağlı domateste, Ece’nin oyuncaklarında…
Her yerdesin Marul…
Ökkeş abinin Alev ablandan ayrıldığı günü hatırladın mı Marul, “Alev ablan çok üzgün, kulaklarını onun için öpüyorum şimdi” demiştim, sen anlamıştın biliyorum. O kadar anlamlı bakıyordun ki…
Sana bir ara kardeş getirmiştik, bik bik kız, Polen… O çok erken gitmişti, sen onu iyileştirmek için sevmemene rağmen, sürekli devrilen kafasını kaldırmaya çalışmış, sakinleştirmek istemiştin onu.
Sen beni iyileştirmek için koluma yatıp patilerin avucumda uyumuştun. Sen beni iyileştirdin ama ben seni iyileştiremedim Marul’um, bilemedim meğer hastaymışsın, bilemedim meğer çok dayanıklıymışsın, son güne kadar bana bir kere bile anlatmamışsın.
Seni bu kadar sevmemeliydim biliyorum, çünkü sonunda hep üzülen olurum. Ama senin sonla bir işin olmadığını biliyordum. Bebeğimdin ki, bırakıp gitmezdin. Zaman zaman kulağına fısıldardım, “sakın uzaklaşma Marul” derdim, “gitme buralardan, her gece mutlaka eve gel” derdim. Bir gece saat 2′ye kadar dışarıda kalmıştın, seni balkonun önünde bekledim, korktum. Şimdi hiç yoksun…
Bilemedim ben Marul, hasta olduğunu anlayamadım, bunun için affet beni. Sen beni iyileştirdin kaç defa, ben seni bir defa iyileştiremedim… Ve gittin, yumuşacık, sessizce, uzak…

Ben sana daha o sevdiğin plastik topu verecektim, biten ip makarasıyla oynacaktık bir ara evde kimse olmayınca, çıkan sesten kimse rahatsız olmayacaktı. Daha yaz gelecek Alev ablan gelecekti, belki Armut’la beraber gelirlerdi. Oynardık bahçede, hem de Karbon ablanla beraber. Daha sana kız bakacaktık, bebeklerin olacaktı.
Daha çok uzun zaman beraber olacaktık Marul.
Daha çok, açık kalan kapıyı ittirerek yatağımıza zıplayıp aramıza yatacaktın.
Ben seni her gece kucağımda sallaya sallaya yatağına yatıracaktım.
Bu kadar erken gitmeyecektin Marul!
Bak Ece de soruyor: “Marul neden gittin?”
Orada Ökkeş abini bul olur mu, sarıl ona yine, sakın üşüme, sevmezsin hiç soğuğu biliyorum. Ökkeş abini de öp olur mu?

Umarım Buluşmuşsunuzdur Bir Yerlerde!

Hep gidenlerin ardından yazmaktan çok yoruldum Marul, sana yazmaksa öyle zor ki! Bir çizik daha atıldı kalbime, elimdeki izlerinin katma değeri. Böyle böyle eskiyor demek ki kalp, çizile çizile, paramparça… Özlüyorum Marul…

Süt oğlan, Marul’um..
Keşke gitmeseydin…
Çok sevdik biz seni Can’ımla…
Keşke gitmeseydin…

Patilerinden, alnından, kulağından öperim oğlum…
Uyu şimdi, masumca…

Sevgili eşim Can Paçacı yeniden Sosyal Radyo‘da yayına başladı. Can mutlu, ben mutluyum, umarım siz de yayınları beğenirsiniz.