Bugün iyi bir gün. Artık gece olsa da.. Bir adım atıp ardından yazmaya başlamak için iyi bir gündü. Bir yol, biraz yalnızlık, biraz yorgunluk ve terkedişler, gidişler.. İnsan ne ister ki daha fazla, belki biraz ürperti; yardımcı oluyor yazmaya.. Bursa’dan İzmir’e doğru aldığım kaçıncı yol, kaçıncı dönüş? Bilmiyorum, Kaç kez otobüs camının soğuğundan kaçtım? Onu [...]
El yazısı değişirken başka mıdır insan? Yoksa yazabildiğim çeşitte insan mıyım ben? Ya benim harflerim başkasında varsa; aynen!! El yazısı değişirken değişir mi insan? El yaz.. Elim.. Yazı.. Elinin yazı.. El yazım değişirken burada kalır mıyım ben?
Bir anın yok oluşundayım… Bir boşluktayım. Bir sızıdayım… Şimdilik boşlardayım. İçim çok ağır, anlamama hakkımı kullanmaktayım. Ağlamıyorum, bitti çünkü yaşım, nasıl ağlayayım?
Görmüyordum; kördüm! Dokunmuyordum; soğuktum! Tadın uzaktaydı; tatsızdım! Ve şimdi.. Sağırım!
Bir gidiş ardından, ölümü gördüğünü sanan gözlerin aldanması.. Gömüldüğün her saniyede yok olan ruhunun şerefine kaldırırsın kendi kadehini.. Aynalarda çıldıran yüzün.. Yokluğun bıçak soğukluğu teninde, izleğinde..
Ne deli bir yazdır bu, Yazmıyor içinden geçeni de bekliyor;
Kendi yansımanda kaybettiğin bir “ad”ım ben.. Bir adım.. Bir adım daha derken..
Bilmediğim bir dilde konuşuyormuş meğer en başından beri.. -ben anladıklarımı düşüncelerimin kalıbına sığdırmışım, orda yer ettirmişim sana.. Bilmediğim bir yerden geliyormuş meğer.. -ellerinin çizdiği orda gördükleriymiş, ben o yüzden yeni sanmışım izlerini..
Delirir bazen tutulan kalem, sen bilmezsin, bugünlerde öyle kırdı ki zincirlerini, ki işte hayat dedikleri de bu olsa gerek; aynı yerde yine.. Bireyliğimi yitirmedim ey hat neleri kazandım bu arada? Toplamaya başlasam mı, yoksa mutluluk mu bu sayarsam azalır mı? ¨¨sivilce mi yoksa çoğalır mı?
Bazen konuşmak istersin. Bir kelime, bir cümle vardır. Sözün sahibi vardır bir de. O’nadır, ithaftır.. İşte bu konuşamama anlarında bir tek O olmaz. O olmadığı için konuşulmaz. İçinden çıkmazsa seni kendinden çıkaracak bir anlam vardır. “Şey” gibi değil, yani kelimeleri bulamama değil, herşey yerli yerindedir, hazırdır, harfler. O tümce.. İşte sahibini arar durur dilinde. O’na [...]
