17.08.09

Bazen çok afilli cümleler geliyor aklıma, sanki dilimin ucunda ama kuramıyorum. Bazen çok ağır sözler geliyor aklıma, sanki kalemimin ucunda ama yazamıyorum. Bazen koca bir çığ oluyor sanki gözyaşlarım, sanki akacak.. Ağlayamıyorum.

Ben bazen konuşamıyorum,
bazen sadece susabiliyorum,
bazen sadece yutkunuyorum.
Boğazıma bedenimden büyük, öyle acı bir düğüm takılıyor ki yutkunuyorum. Boğazıma öyle bir acı takılıyor ki, sadece susabiliyorum.
Tüm yitip gidenlerimi düşündüğüm zamanlardaki gibi.. Artık sadece susabiliyorum. Ben büyüdükçe ağırlaşıyor kelimelerim, dökülmüyor dilimden. Babaannemin gittiği gün gibi.. Susuyorum. Konuşursam… Konuşamam ki…

17 Ağustos 1999 gibi, bir doğa olayının, doğanın en üstün varlığını yokedebildiği gün gibi. Anlayamıyorum. Bir insan diğer bir insanın hayatını nasıl hiçe sayabilir? Onlarca acı geliyor aklıma.. Yine de o kaosu, o sancıyı düşünemiyorum. Ben o depremi çok uzak bir şehirden hissettim, sabah televizyondan gördüklerim acıydı, ama önemli olan göremediklerimmiş. Ben artık sadece susabiliyorum, sadece yutkunmaya çalışıyorum.